Schild & Vrienden, een leeuw van papier

Schild & Vrienden, de nieuwe gehate en geliefde (extreem-)rechtse jongerenbeweging, ontsproten uit de wil om de lezingen van Theo Francken over zijn vluchtelingenbeleid lichamelijk te verdedigen, heeft de laatste dagen serieus wat stof doen opwaaien met hun gespierde tussenkomst in de actie voor een humaner vluchtelingenbeleid door een aantal vluchtelingenactivisten. Waar komt dit plots enthousiasme vandaan? Ze zeggen zelf het debat te willen openbreken. Wel, laten we het daarom ook aanvaarden, al valt er niet veel te bespreken gezien ze inhoudelijk (nog) niet zoveel inkt hebben doen vloeien. We kunnen ons dan ook maar beperken tot hun Facebookpagina, hun site, een aantal video’s en interviews. In elk geval rijmt het met de opkomst van rechts in het algemeen.

 

Video https://www.facebook.com/schildenvrienden/videos/1537012479753819/

De bron van hun wroeging is wat ze de linkse deconstructie noemen van de samenleving vanaf mei 68. “Gender bestaat niet, de Vlaming bestaat niet, het traditionele gezin bestaat niet meer, schoonheid bestaat niet, alles waar we trots op kunnen zijn moet worden vernietigd”. Hun grootste vijand zijn de “cultuurmarxisten, mensen met een postmodern gedachtegoed die alles willen vernietigen waar onze beschaving voor staat”. Op hun site kan je stickers kopen met slogans die er niet om liegen: “’t is allemaal de schuld van de sossen”, “liever dood dan rood”, “it’s okay to be white”, “white lives matter”, “communisme = moord”, enzovoort.

Wie vernietigt onze Europese samenleving?

Wat is de – terechte – bron van deze wroeging? Het is waar dat stukje bij beetje alles wat de traditionele premoderne samenleving karakteriseerde wordt afgebroken. Er is geen gemeenschappelijke geest of Leidkultur meer die als vanzelfsprekend kan worden beschouwd. Er valt zelfs iets te begrijpen van wat de oprichter Dries Van Langenhove zegt: “ik zou liever hebben dat jongeren hun gelukzalig gevoel niet uit porno halen, maar uit productieve dingen zoals zorg dragen voor je gezin en samenleving.” Het is zo dat psychofarmaca, antidepressiva, angstremmers, porno, nieuwe opiaten en andere drugs meer en meer een supplement zijn op een normaal leven. De werking van deze fenomenen spreken elkaar tegen. Angstremmers, slaappillen en opiaten doen externe prikkels en angst verminderen, andere, zoals porno, games, xtc en antidepressiva creëren dan weer artificiële roes en prikkeling bij depressie en gebrek aan verlangen. Laurent De Sutter beschreef hoe drugs de euthanasie van het publieke leven illustreren. Angst, onzekerheid en demoralisatie is niet af te zonderen van de afbraak van een cultureel en symbolisch dik web. Als de “deconstructie” waar Dries Van Langenhove het over heeft, iets wil zeggen, is het wel te vinden in het volgend verslag van Franco Berardi’s trip naar Seoul, Zuid-Korea, dat na jarenlange kolonisatie, oorlog, dictatuur en hongersnood elke culturele weerstand tegen opgelegde precariteit heeft verloren:

“ Korea is de ground zero van de wereld, een blauwdruk voor de toekomst van de planeet. […] Na kolonisatie en oorlogen, na dictatuur en uithongering, ging de Zuid-Koreaanse geest, bevrijd door de last van het natuurlijke lichaam, soepel de digitale sfeer binnen met een lagere graad van culturele weerstand dan vrijwel elke andere bevolking in de wereld had. In de uitgezogen culturele ruimte wordt de Koreaanse ervaring gekenmerkt door een extreme mate van individualisering en tegelijkertijd de weg naar de ultieme bekabeling van de collectieve geest. Deze eenzame monade loopt in de stedelijke ruimte in een tedere continue interactie met de foto’s, tweets, games die uit hun schermpjes komen, perfect geïsoleerd en perfect bedraad in de soepele interface van de stroom. [… ] Zuid-Korea heeft het hoogste zelfmoordcijfer ter wereld. Zelfmoord is de meest voorkomende doodsoorzaak voor mensen onder de 40 in Zuid-Korea. Interessant genoeg is de tol aan zelfmoorden in Zuid-Korea de afgelopen tien jaar verdubbeld. […] in een tijdspanne van twee generaties is hun toestand zeker verbeterd als we hun inkomsten, voeding, vrijheid en de mogelijkheid om naar het buitenland te reizen erbij halen. Maar de prijs van deze verbetering is de verwoestijning van het dagelijkse leven, de hyperversnelling van ritmes, de extreme individualisering van biografieën en werkonzekerheid, wat ook betekent dat er sprake is van ongebreidelde concurrentie. [ … ] De intensivering van het ritme van het werk, de verwoestijning van het landschap en de virtualisatie van het gevoelsleven komen samen om een ​​niveau van eenzaamheid en wanhoop te creëren dat moeilijk is om bewust te weigeren en tegen te gaan.”

Je kan Zuid-Korea veel verwijten maar niet dat het stiekem “sossen” of “cultuurmarxisten” zijn. Integendeel, het is de bakermat van het hedendaags kapitalisme. De motor achter de uittekening van deze sociale organisatie, is in eerste plaats een abstracte geschiedenisloze, wereldloze en onpersoonlijke blinde winstmacht die alle waarde extraheert uit de werkkracht van de bevolking en natuur. Vanuit de ogen van de markt, die ondertussen steeds meer monopolistisch de wereld doet draaien, wordt elke bevolking, elke mens of ander “waardevol” element als natuur of cultuur in de schakel gezet van winstbejag en wordt lokale politiek of verontwaardiging irrelevant. Democratie en nationale politiek dient nog slechts als een uitgewrongen schaamlapje om dit te verbergen.

Postmodernisme is de culturele uitwerking ervan, en dus zuiver ideologisch. Het werd lang door de links-liberalen gelauwerd vanuit het idee dat elk blikpunt evenwaardig was. Dit spuit dan ook immuniteit in ten aanzien van wat werkelijk universeel gaande is. Als links met elite wordt geïdentificeerd, is het wel degelijk dit links, het liberalisme, dat er niets beter op vond dan de economische abstrahering nog eens cultureel te herhalen ook. Dit elitair project is altijd al zeer fragiel geweest. Deze abstrahering is niets minder dan het weghalen van de laatste culturele weerstand uit zogenaamde progressieve motieven. De links-liberale oplossing op dit falen was een identiteitspolitiek over minderheden, iedereen minderheid!  Zo krijgt iedereen een zogenaamd authentieke identiteit aangesmeerd waarmee elk individu betekenisvol bestaansrecht krijgt als slachtoffer of als schuldige dader. Oprechte gevoelens krijgen zo de eerste plaats om zich te uiten. De wereld wordt opgedeeld in de identificatie van specifieke daders en slachtoffers, zodat de algemene dynamiek niet benoemd wordt, waarvan we allemaal de speelbal zijn en die heel dit absurd spel in gang zet. Dit staat niet in de weg dat deze blinde winst dynamiek net hierdoor kan blijven bestaan. Want slachtoffers moeten slachtoffers blijven.

Schuld & Vijand

Identiteitspolitiek, of dit nu gaat over linkse minderheden of rechts nationalisme, zitten in dezelfde vicieuze cirkel. Het probleem is dat hier geen autonomie mee wordt bereikt, het bevestigt zijn eigen falen, want het blijft steeds afhankelijk van zijn vijand. Is dit ook niet de contradictie binnen de N-VA? De N-VA als volkspartij, wordt weleens gezegd, als Vlaams. Maar wat is er zo Vlaams aan wat N-VA doet? Is dit geen schaamlapje? Is dit niet de enige partij die België, zogenaamd zijn grootste vijand, nog weet te besturen? NV-A is niet bezig met de Vlaamse cultuur op te krikken, ze zijn ook niet echt bezig met werkelijke staatshervorming. Splitsing is haar grootste angst, want dan verliest ze haar vijand en daarmee haar bestaansrecht. De NV-A is de elitepartij bij uitstek, de essentie is Brasschaat en Johan Van Overtveldt: belastingverlagingen, het tegenhouden van belastingregelingen op Europees niveau, besparingen, pensioenafbraak, privileges, kortom verrijking vergemakkelijken op de kap van het precariaat, liberalisme zonder schroom. Maar wat maakt het verschil? Theo Francken en staatshervorming als bliksemafleider. En de verontwaardiging van links over Francken doet het zo maar al te goed lukken. Wat telt zijn de woorden van Francken, niet zijn daden. Bij Van Overtveldt tellen de daden, niet de woorden. En dat is het verschil met het Vlaams Belang. Het breekpunt van de NV-A is Van Overtveldt, en de elite weet dat maar al te goed. Dit is dan ook hun achillespees. Dus wie vernietigt onze Europese samenleving?

Binnen rechts én links, voor zover ze zelf schaamlapjes voor hun eigen steun aan profijt zoeken, is er altijd een figuur de inzet van een samenzweringszoektocht. De pervertering van de samenleving wordt steeds op paranoïde wijze geïdentificeerd met een boosaardige figuur die het allemaal stiekem zou organiseren, die de touwtjes in handen heeft. (De Amerikaanse Democratic Party is in hetzelfde bedje ziek, door de schuld van hun verkiezingsnederlaag geheel op de russen te steken.) Dit is het punt waarop dit soort nieuwrechts het meest inconsistent is, het grootste raadsel dat ze niet zien, kapitaal zelf, verschuift constant van gezicht. Het vertroebelde gezicht wijst op het feit dat ze in laatste instantie zelf ongemerkt deelnemen aan de vernietiging die ze zeggen te willen stoppen. Voor Schild & Vrienden lijkt het een vage mix van jood, links en elite. De grootste kapitalistische grootmachten als Facebook en Instagram zijn cultuurmarxisten die hun links programma stiekem opleggen. Zo zouden we met een oprukkend socialisme te maken hebben. Was het maar waar. Op hun facebooksite las ik ook nog hoe Orban werd gelauwerd voor zijn bewering dat George Soros (joodse politiek-correcte miljardair) doelbewust de vluchtelingenstroom aanwakkert om ons continent te verzwakken. Dit is dezelfde paranoïde logica als het nazisme. De Afrikaan of de moslim zijn als indringers de mikpunten van superieur racisme, maar de (nu elitaire linkse) jood is steeds een figuur apart. De jood (en wat hij verborgen zou houden) is diegene die nog ‘miste’ om het plaatje te doen kloppen, die achter de knoppen zit en doelbewust de maatschappij ten onder doet gaan, de vluchtelingenstroom veroorzaakt, kortom de onpersoonlijke excessen van het kapitalisme in person. Ook in de Verenigde Staten zien we hoe dit specifiek soort anti-semitisme weer de kop op steekt.

Wat is “cultuurmarxisme” eigenlijk?

Ik ben volledig akkoord met de kritiek op het postmodernisme, op liberaal links, op politieke correctheid, op de vernietiging van elke stevige gedeelde maatschappelijke geest en op de chaos die wordt gecreëerd door het gebrek aan organisatie en serieus aanpakken van de vluchtelingencrisis, hier is op zich niets rechts aan. Dit liberaal links is al jarenlang vijand nummer één van … de meest serieuze en prominente “cultuurmarxisten”[1] en 21ste eeuwse communisten als Frederic Jameson, Alain Badiou en Slavoj Žižek. Het is de fout van liberaal links om te laf te zijn om dit toe te geven. Laf, omdat dan de verantwoordelijkheid moet worden opgenomen om een gespierd antwoord te kunnen bieden aan het doldraaiende hedendaagse kapitalisme met zijn steeds meer abstracte globale marktmechanismen. Dit lijkt namelijk zo sterk dat de hoogtevrees hiervoor al snel plaats maakt voor een passieve aanvaarding en terugtrekking in een private schulp van pseudo-oplossingen als reactief slachtofferschap, identiteitsconstructies en privé opiuminjecties. Uit deze leegheid geraken, kan je enkel door die leegheid te weigeren. Deze weigering is een politieke strijd waarin je de oorzaak van deze leegheid aanpakt. En als je identiteit afhangt van de oorzaak van deze leegheid waartegen je vecht, is het eerste wat men moet aanvaarden dat men deze identiteit kwijtraakt door de strijd zelf. Daarom kan je niet rekenen op een reeds verkregen, inerte identiteit. Dit is dan ook het fundamenteel bevriezende aspect van zo’n identiteitspolitiek. Met andere woorden, identiteit is iets dat je hebt voor zover er iets anders is dat het niet is en het lijkt te verstoren. Zonder Walen geen Vlamingen. En door echt te splitsen verlies je niet alleen de indringer, maar je eigen identiteit zelf. Dat is de impasse[2]. Als identiteit je ultieme principe is, blijf je stilstaan, of een andere indringer zoeken dan de Waal. Toch is dit niet de enige grond van bestaan. En als er nog iets relevant is in de christelijke boodschap (waar rechts zo graag naar verwijst), is het zelfs dit. Dit verlies van inerte identiteit in de strijd is concrete universaliteit. Dit gaat niet over kliekjes, niches of groupuscules.

Het is hoog tijd dat we werk maken van een universeel perspectief dat sterk genoeg is om de abstracte universaliteit van blinde winstexpansie te kunnen overtreffen. Of, zoals de zogenaamde “cultuurmarxist” Walter Benjamin zei: “Elke opkomst van fascisme is het resultaat van een gefaalde revolutie”. We zitten met de naweeën van de Griekse mislukking, waardoor elke hoop op overwinning op de financieel-economische wurggreep van de EU verloren ging. Links is gefaald door lafheid, rechts neemt nu over, maar verslikt in zijn eigen limiet. Misschien kan deze spreuk ook omdraaien. In het Verenigd Koninkrijk is het toch al het geval. De Brexit zou hen van alle problemen verlossen. Dat is van hetzelfde kaliber utopie als het idee dat wanneer alle migranten en linkse ratten buiten zijn, de problemen zichzelf wel oplossen. Na de Brexit werd het probleem waarvan het de schijnoplossing was pas echt duidelijk. Nu de ogen van de Britten zijn opengegaan, nemen ze plots zelf het heft in eigen handen en borrelt er een spontane culturele revolutie tussen studenten en precaire werkers, daar waar het echt om draait. De elitaire massamedia heeft er zijn gezicht verloren en moet zich heruitvinden[3]. Vreemd genoeg wordt hier maar weinig over gesproken. Dat is de echte schrik van de elite, extreemrechts niet.

Hoe gaat dit concreet te werk? Volgend artikel zoeken we naar een andere concrete houvast dan de linkse identiteitsstrijd of de inerte nationalistische Vlaamse identiteit die Schild & Vrienden als hoogste goed en doel plaatsen. Vanuit de verte bekeken lijkt deze identiteit heel rijk, maar vanaf we ze van dichtbij bekijken, is het maar een leeuw van papier. Die kan ook bijten, maar scheurt bij de eerste regendruppel. Omdat ze, zoals reeds aangehaald, slechts afhangt van wat schijnbaar buiten haar bereik valt, de verpester, de dader. Het is maar ten aanzien van een indringer van buitenaf dat je impasses een excuus kunnen hebben, maar wat schiet erover als ze de linkse ratten, de jood, de migranten, etc., wegdenken? De strijd is begonnen.

 

[1] De term cultuurmarxist is niets meer dan een vuilbakterm waarmee nieuwrechts verwijst naar wel degelijk bestaande halfbakken postmoderne elitaire academici. Daarentegen is het overkomen van dit liberaal postmodern relativisme een van de grootste inzetten van serieuze zogenaamde cultuurmarxisten, al lang voor de populistisch rechtse turn. De debatten en de strijd hierover binnen de academische wereld zijn dan ook heel vurig, het is gemakkelijk te zien wie hierbinnen aan de opportunistische kant staat en wie niet.

 

[2] Bekijk zo maar eens de opiniepeilingen over welk fragment Vlamingen België wou splitsen in het heetst van het separatistisch moment in 2014, dit waren er beduidend minder dan je zou kunnen denken.

 

[3] https://www.theguardian.com/news/2017/nov/16/a-mission-for-journalism-in-a-time-of-crisis

One thought on “Schild & Vrienden, een leeuw van papier

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *