Verslag: Assange in de rechtbank

Oorspronkelijke Engelstalige versie

Noot van de schrijver: I have received scores of requests to republish and/or translate this article. It is absolutely free to use and reproduce and I should be delighted if everybody does; the world should know what is being done to Julian. So far, over 200,000 people have read it on this blogsite alone and it has already been reproduced on myriad other sites, some with much bigger readerships than my own. I have seen translations into German, Spanish and French and at least extracts in Catalan and Turkish. I only ask that you reproduce it complete or, if edits are made, plainly indicate them. Many thanks.

Craig Murray, 22 oktober 2019

Ik was diep geschokt toen ik getuige was van de gebeurtenissen van gisteren in het Westminster Magistrates Court. Elk besluit werd er snel door gejaagd over het hoofd heen van de nauwelijks gehoorde argumenten en bezwaren van Assange’s juridische team, door een magistraat die amper deed alsof hij luisterde.

Voordat ik op het schrijnende verzuim van een eerlijk proces inga, was het eerste wat ik moet opmerken Julian’s toestand. Ik was diep geschokt door het feit dat mijn vriend zoveel gewicht had verloren, door de snelheid waarmee zijn haar is verdwenen en door de verschijning van vroegtijdige en sterk versnelde algemene veroudering. Hij heeft een uitgesproken kreupelheid die ik nog nooit eerder heb gezien. Sinds zijn arrestatie is hij meer dan 15 kg afgevallen.

Maar zijn fysieke verschijning was misschien niet zo schokkend als zijn mentale achteruitgang. Toen hem gevraagd werd om zijn naam en geboortedatum op te geven, worstelde hij zichtbaar meer dan enkele seconden om beide in herinnering te brengen. Ik zal later tot de belangrijke inhoud van zijn verklaring komen die hij aan het eind van de procedure heeft afgelegd, maar zijn moeilijkheid om de verklaring van zijn naam en geboortedatum af te leggen was onmiskenbaar; het was een echte strijd voor hem om zich te verwoorden en zich te concentreren op zijn gedachtengang.

Tot gisteren ben ik steeds stilzwijgend sceptisch geweest over de bewering dat Julian’s behandeling gelijkstond aan foltering – zelfs wanneer die van Nils Melzer kwam, de VN-rapporteur voor foltering – maar ook was ik sceptisch over het idee dat men hem verzwakkende medicatie zou toebrengen. Maar na het bijwonen van de processen in Oezbekistan van verschillende slachtoffers van extreme martelingen en na samenwerking met overlevenden uit Sierra Leone en elders, kan ik u zeggen dat ik gisteren volledig van gedacht ben veranderd en dat Julian precies de symptomen van een slachtoffer van marteling vertoonde die met de ogen knipperend in het licht werd gezet, op het punt van desoriëntatie, verwarring, en reële strijd om zijn vrije wil te handhaven doorheen de nevel van aangeleerde hulpeloosheid.

Ik stond nog sceptischer tegenover degenen die, zoals een hooggeplaatst lid van zijn juridische team mij zondagavond vertelde, beweerden dat Julian het einde van het uitleveringsproces niet meer zou overleven. Ik geloof het nu niet alleen, ik word ook achtervolgd door die gedachte. Iedereen in die rechtbank heeft gisteren gezien dat een van de grootste journalisten en belangrijkste dissidenten van onze tijd voor onze ogen door de staat wordt gemarteld. Het was ondraaglijk om mijn vriend zo te zien, de meest welbespraakte man, de snelste denker die ik ooit heb gekend, gereduceerd tot dat schamele en onsamenhangende wrak. Toch waren de agenten van de staat, in het bijzonder de wrede magistraat Vanessa Baraitser, niet alleen bereid maar ook verheugd om deel uit te maken van deze bloedsport. Zij vertelde hem dat, als hij niet in staat zou zijn om het proces te volgen, zijn advocaten hem later zouden kunnen uitleggen wat er met hem gebeurd was. De vraag waarom een man die op grond van de aanklacht tegen hem zeer intelligent en bekwaam was bevonden, door de staat is teruggebracht tot iemand die niet in staat was om een rechtszaak te volgen, bracht haar geen milliseconde tot bezorgdheid.

De aanklacht tegen Julian is zeer specifiek: een samenwerking met Chelsea Manning om de oorlogsverslagen van Irak en Afghanistan alsook de kabels van het ministerie van Buitenlandse Zaken te publiceren. De beschuldigingen hebben niets te maken met Zweden, niets met seks en niets met de Amerikaanse verkiezingen van 2016; een simpele verheldering die de mainstream media niet kunnen begrijpen.  (n.v.d.r. Voor verduidelijking over de verschillende aanklachten en de graduele “karaktermoord” van Assange in mainstream media, zie https://nl.wikipedia.org/wiki/Julian_Assange)

Het doel van de hoorzitting van gisteren was de casemanagement, meer bepaald om het tijdschema voor de uitleveringsprocedure te bepalen. De belangrijkste punten waar het om ging waren het verzoek van Julian’s verdediging om meer tijd te krijgen om hun bewijs voor te bereiden en het argument dat politieke delicten specifiek zijn uitgesloten van het uitleveringsverdrag tussen het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten. Er zou dus een voorafgaande hoorzitting moeten plaatsvinden om te bepalen of het uitleveringsverdrag überhaupt wel van toepassing is.

De redenen waarom het verdedigingsteam van Assange meer tijd vroeg om zich voor te bereiden waren zowel overtuigend als verrassend. Zij hadden zeer beperkte toegang tot hun cliënt in de gevangenis en mochten hem tot een week geleden geen enkel documenten over de zaak overhandigen. Hij had ook nog maar net beperkte toegang tot de computer gekregen, en al zijn relevante dossiers en materiaal was door de Amerikaanse regering in beslag genomen op de Ecuadoraanse ambassade; hij had dus geen toegang tot zijn eigen materiaal om zijn verdediging voor te bereiden.

Bovendien, zo argumenteerde de verdediging, hadden ze contact opgenomen met de Spaanse rechtbanken over een zeer belangrijke en relevante rechtszaak in Madrid die essentieel bewijsmateriaal zou opleveren. Daaruit bleek dat de CIA rechtstreeks opdracht had gegeven om Julian te bespioneren via een Spaans bedrijf, UC Global, dat een contract had gesloten om daar de veiligheid te garanderen. Cruciaal hierbij was het bespioneren van vertrouwelijke gesprekken tussen Assange en zijn advocaten over zijn verdediging tegen deze uitleveringsprocedure, die sinds 2010 in de VS aan de gang was. In elk normaal proces zou dat feit op zich al voldoende zijn om de uitleveringsprocedure te verwerpen. Overigens heb ik zondag vernomen dat het Spaanse materiaal dat in opdracht van de CIA voor de rechtbank is geproduceerd, een videoverslag van Julian en mijzelf bevat, waarin verschillende zaken worden besproken.

Het bewijs voor de Spaanse rechtbank omvatte bovendien ook een plan van de CIA om Assange te ontvoeren, dat zou de houding van de Amerikaanse autoriteiten ten aanzien van de wettelijkheid van zijn zaak en de behandeling die hij in de Verenigde Staten zou kunnen verwachten in perspectief zetten. Julian’s team legde uit dat het Spaanse proces nu aan de gang is en dat het bewijs daarvan uiterst belangrijk zou zijn, maar dat het misschien nog niet afgelopen zou zijn en dat het bewijs dus niet volledig gevalideerd is en niet op tijd beschikbaar zou zijn binnen het huidige voorgestelde tijdschema voor de uitleveringszittingen van Assange.

Voor de aanklager verklaarde James Lewis QC dat de regering zich sterk verzette tegen het uitstel voor de verdediging om zich voor te bereiden alsook tegen elke afzonderlijke afweging van de vraag of de aanklacht een politiek delict was dat door het uitleveringsverdrag zou worden uitgesloten. Baraitser nam het richtsnoer van Lewis over en stelde categorisch dat de datum voor de uitleveringszitting, 25 februari, niet kon worden gewijzigd. Zij staat open voor wijzigingen in de data voor het indienen van het bewijs en reacties voorafgaand aan de uitleveringszitting en roept op tot een pauze van tien minuten voor het openbaar ministerie en de verdediging om in te stemmen met deze stappen.

Wat er daarna gebeurde was zeer tekenend. Er waren vijf vertegenwoordigers van de Amerikaanse regering aanwezig (in eerste instantie drie, en twee andere kwamen aan in de loop van de hoorzitting), die aan de schrijftafels achter de advocaten in de rechtszaal gingen zitten. De advocaten van het openbaar ministerie van het VK vervoegden zich onmiddellijk bij de vertegenwoordigers van de VS, en gingen vervolgens met hen de rechtszaal buiten om te beslissen hoe ze op de gegevens zouden reageren.

Na de pauze verklaarde het verdedigingsteam dat zij zich naar hun professionele mening niet voldoende konden voorbereiden als de datum van de hoorzitting in februari zou worden gehandhaafd. Gehoorzamend aan de opdracht van Baraitser om dat wel te doen, schetsten zij niettemin een voorstel voor een tijdschema voor het leveren van het bewijs. In reactie hierop haastte de junior advocaat van Lewis zich naar de achterkant van de rechtbank om de Amerikanen opnieuw te raadplegen terwijl Lewis vertelde aan de rechter dat hij  “instructies opnam bij de mensen achter hem”. Het is belangrijk op te merken dat het niet het kantoor van de procureur-generaal van het Verenigd Koninkrijk was dat werd geraadpleegd, maar de Amerikaanse ambassade. Lewis ontving de Amerikaanse instructies en stemde ermee in dat de verdediging twee maanden de tijd zou hebben om hun bewijsmateriaal voor te bereiden (ze hadden gezegd dat ze een absoluut minimum van drie maanden nodig hadden), en dat de datum van de hoorzitting in februari niet mag worden verplaatst. Baraitser gaf een uitspraak waarin zij instemde met alles wat Lewis had gezegd.

In dit stadium was het onduidelijk waarom we deze schijnvertoning doormaakten. De Amerikaanse regering dicteerde haar instructies aan Lewis, die deze instructies doorgaf aan Baraitser, die ze als ware het haar eigen juridische uitspraak oplegde. Deze schertsvertoning had net zo goed kunnen worden ingekort en de Amerikaanse regering had gewoon op de bank kunnen gaan zitten om het hele proces te controleren. Niemand had de indruk dat ze deel uitmaakten van een echte juridische procedure of dat Baraitser de argumenten van de verdediging ook maar een ogenblik in overweging nam. Haar gezichtsuitdrukkingen, bij de weinige keren dat ze naar de verdediging keek, varieerden van minachting, over verveling tot sarcasme. Toen ze naar Lewis keek, was ze aandachtig, open en warm.

De uitlevering wordt duidelijk overhaast doorgevoerd volgens een door Washington gedicteerd tijdschema. Waarom is de datum van februari zo belangrijk voor de VS, afgezien van hun wens om te voorkomen dat de Spaanse rechter het bewijs zou leveren dat de CIA de verdediging zou hebben gesaboteerd? Wat maakt de datum van februari zo belangrijk voor de VS? Reflecties zijn welkom.

Baraitser verwierp het verzoek van de verdediging om een aparte voorafgaande hoorzitting te houden om na te gaan of het uitleveringsverdrag überhaupt wel van toepassing zou zijn, zonder de moeite te doen om een reden op te geven (mogelijk had ze niet goed onthouden wat Lewis haar had opgedragen). Toch is dit het artikel 4 van het UK/VS-uitleveringsverdrag van 2007:

Voor het geval er iemand nog twijfelt over wat er hier gebeurde: Lewis stond op en stelde voor dat de verdediging de tijd van de rechtbank niet met een hoop argumenten zou mogen verspillen. Alle argumenten voor de inhoudelijke behandeling moeten vooraf schriftelijk worden meegegeven en er moet een “guillotine worden toegepast” (zijn woorden) op argumenten en getuigenissen in de rechtszaal: indienen mag misschien nog tot vijf uur voor het plaatsvinden van de verdediging. 

De verdediging suggereerde dat zij meer dan de geplande vijf dagen nodig zouden hebben om hun zaak te presenteren. Lewis weerlegde dit en stelde dat de hele hoorzitting over twee dagen voorbij zou moeten zijn. Baraitser zei dat dit procedureel niet het juiste moment was om hiermee in te stemmen, maar ze zal het overwegen zodra ze de bewijsbundels heeft ontvangen. (SPOILER: Baraitser zal precies doen wat Lewis zegt en de inhoudelijke hoorzitting inkorten).

Baraitser sloot vervolgens af door te zeggen dat de hoorzitting in februari zal plaatsvinden, niet in het relatief open en toegankelijke Westminster Magistrates Court , waar we ons bevonden, maar in Belmarsh Magistrates Court, de grimmige hoge veiligheidsfaciliteit die wordt gebruikt voor de eerste legale verwerking van terroristen, verbonden aan de maximale veiligheidsgevangenis waar Assange wordt vastgehouden. Er zijn slechts zes zetels voor het publiek in zelfs de grootste rechtbank in Belmarsh, en het doel is duidelijk om het publieke toezicht te ontlopen en ervoor te zorgen dat Baraitser niet opnieuw in het openbaar wordt blootgesteld aan een echt verslag van haar proces, zoals dit verslag dat u leest. Ik zal waarschijnlijk geen toegang krijgen tot de inhoudelijke hoorzitting in Belmarsh.

Het is duidelijk dat de autoriteiten ontsteld waren over de honderden goede lui die waren komen opdagen om Julian te steunen. Zij hopen uiteraard dat er veel minder mensen naar het veel minder toegankelijke Belmarsh zullen komen. Ik ben er vrij zeker van (en herinner u dat ik een lange carrière als diplomaat heb gehad) dat de twee extra Amerikaanse overheidsfunctionarissen die halverwege de procedure aankwamen, bewapende beveiligingsbeambten waren, die werden ingezet vanwege het aantal demonstranten rond een hoorzitting waarin hoge Amerikaanse functionarissen aanwezig waren. De verhuizing naar Belmarsh zou een Amerikaans initiatief kunnen zijn.

Het verdedigingsteam van Assange maakte heftig bezwaar tegen de verhuizing naar Belmarsh, met name omdat er daar geen vergaderzalen beschikbaar zijn om hun cliënt te kunnen raadplegen en omdat zij niet over voldoende toegang beschikken tot hem in de gevangenis. Baraitser heeft hun bezwaar van de hand gewezen en met een zeer duidelijke grijns.

Tenslotte wendt Baraitser zich tot Julian en geeft hem het bevel om te gaan staan en vraagt hem of hij het proces heeft begrepen. Hij antwoordde ontkennend, zei dat hij niet kon denken en gaf elke schijn van desoriëntatie. Toen leek hij een innerlijke kracht te vinden, trok zich een beetje op en zei:

Ik begrijp niet hoe dit proces rechtvaardig kan zijn. Deze supermacht had 10 jaar de tijd om deze zaak voor te bereiden en ik krijg niet eens toegang tot mijn geschriften. Het is erg ingewikkeld om iets te doen op de plek waar ik zit. De anderen hebben grenzeloze middelen.

Deze inspanning werd plots klaarblijkelijk te veel, zijn stem viel weg en hij raakte steeds verwarder en incoherenter. Hij sprak over klokkenluiders en uitgevers die als vijanden van het volk werden bestempeld. Hij had het over de diefstal van het DNA van zijn kinderen en over het feit dat hij bespioneerd werd in zijn gesprekken met zijn psycholoog. Ik suggereer helemaal niet dat Julian het op deze punten mis had, maar hij kon ze niet goed inlijsten of verwoorden. Hij was duidelijk niet zichzelf, was erg ziek en het was gewoon vreselijk pijnlijk om naar hem te kijken. Baraitser toonde geen begrip, noch de minste bezorgdheid. Ze merkte scherp op dat als hij niet kon begrijpen wat er met hem gebeurd was, zijn advocaten het hem konden uitleggen, en ze zwenkte de rechtszaal uit.

Heel deze ervaring was enorm verontrustend. Het was duidelijk dat er hier geen sprake was van een echte juridische afweging. Wat we hadden was een open demonstratie van de macht van de staat en een naakt dictaat van het proces door de Amerikanen. Julian zat in een hokje achter kogelvrij glas, en ik en dertig andere mensen zaten opgehoopt in een ander hokje achter meer kogelvrij glas. Ik weet niet of hij mij of zijn andere vrienden in de rechtbank kon zien, of dat hij in staat was om iemand te herkennen. Hij gaf daar alleszins geen enkele aanwijzing toe.

In Belmarsh wordt hij 23 uur per dag in volledige afzondering gehouden. Hij krijgt 45 minuten bewegingsvrijheid. Als hij verplaatst moet worden, maken ze de gangen vrij voordat hij naar beneden loopt en ze sluiten alle celdeuren af om ervoor te zorgen dat hij buiten de korte en streng gecontroleerde bewegingsperiode geen contact heeft met andere gevangenen. Er is geen enkele rechtvaardiging voor het feit dat dit onmenselijke regime, dat wordt gebruikt voor grote terroristen, wordt opgelegd aan een uitgever die een gevangene in voorarrest is.

Ik inventariseer en protesteer al jaren tegen de steeds autoritairder wordende bevoegdheden van de Britse staat, maar het blijft choquerend dat de meest grove mishandeling zo open en onverbloemd kan plaatsvinden. De demoniserings- en ontmenselijkingscampagne tegen Julian, die gebaseerd is op een leugen van de regering en de media, heeft geleid tot een situatie waarin hij in het openbaar langzaam kan worden omgebracht en aangeklaagd op beschuldiging van het publiceren van de waarheid over wandaden van de regering, zonder dat hij daarbij enige hulp van de “liberale” samenleving te krijgen.

Als Julian niet snel wordt vrijgelaten, zal hij worden vernietigd. Als de staat dit kan doen, wie zal dan de volgende zijn?

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *